با حافظ

دوش آگهی ز يار سفرکرده داد باد 

من نيز دل به باد دهم هر چه باد باد

کارم بدان رسيد که همراز خود کنم                            هر شام برق لامع و هر بامداد باد

در چين طره تو دل بی حفاظ من 

هرگز نگفت مسکن مالوف ياد باد

امروز قدر پند عزيزان شناختم                                     يا رب روان ناصح ما از تو شاد باد

خون شد دلم به ياد تو هر گه که در چمن 

بند قبای غنچه گل می‌گشاد باد

از دست رفته بود وجود ضعيف من                        صبحم به بوی وصل تو جان بازداد باد

حافظ نهاد نيک تو کامت برآورد 

جان‌ها فدای مردم نيکونهاد باد

با حافظ

 ياد باد آن صحبت شب‌ها که با نوشين لبان         بحث سر عشق و ذکر حلقه عشاق بود

از دم صبح ازل تا آخر شام ابد 

دوستی و مهر بر يک عهد و يک ميثاق بود

سايه معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد        ما به او محتاج بوديم او به ما مشتاق بود

بر در شاهم گدايی نکته‌ای در کار کرد  

گفت بر هر خوان که بنشستم خدا رزاق بود

رشته تسبيح اگر بگسست معذورم بدار          دستم اندر دامن ساقی سيمين ساق بود

در شب قدر ار صبوحی کرده‌ام عيبم مکن 

سرخوش آمد يار و جامی بر کنار طاق بود

شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خلد                       دفتر نسرين و گل را زينت اوراق بود

با حافظ

بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد                    باد غيرت به صدش خار پريشان دل کرد

طوطی ای را به خيال شکری دل خوش بود 

ناگهش سيل فنا نقش امل باطل کرد

ساروان بار من افتاد خدا را مددی                                   که اميد کرمم همره اين محمل کرد

نزدی شاه رخ و فوت شد امکان حافظ 

چه کنم بازی ايام مرا غافل کرد

با حافظ

دانی که چنگ و عود چه تقرير می‌کنند              پنهان خوريد باده که تعزير می‌کنند

ناموس عشق و رونق عشاق می‌برند              

               عيب جوان و سرزنش پير می‌کنند

صد ملک دل به نيم نظر می‌توان خريد            خوبان در اين معامله تقصير می‌کنند

قومی به جد و جهد نهادند وصل دوست             

              قومی دگر حواله به تقدير می‌کنند

فی الجمله اعتماد مکن بر ثبات دهر             کاين کارخانه‌ايست که تغيير می‌کنند

می خور که شيخ و حافظ و مفتی و محتسب 

            چون نيک بنگری همه تزوير می‌کنند

با حافظ

آن يار کز او خانه ما جای پری بود                             سر تا قدمش چون پری از عيب بری بود

تنها نه ز راز دل من پرده برافتاد            

                                         تا بود فلک شيوه او پرده دری بود

اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفت               باقی همه بی‌حاصلی و بی‌خبری بود

خوش بود لب آب و گل و سبزه و نسرين   

                                 افسوس که آن گنج روان رهگذری بود

خود را بکش ای بلبل از اين رشک که گل را                    با باد صبا وقت سحر جلوه گری بود

هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ            

                                 از يمن دعای شب و ورد سحری بود

با حافظ

مرا چشميست خون افشان ز دست آن کمان ابرو 

جهان بس فتنه خواهد ديد از آن چشم و از آن ابرو

 

غلام چشم آن ترکم که در خواب خوش مستی 

نگارين گلشنش روی است و مشکين سايبان ابرو

 

هلالی شد تنم زين غم که با طغرای ابرويش 

که باشد مه که بنمايد ز طاق آسمان ابرو

 

رقيبان غافل و ما را از آن چشم و جبين هر دم 

هزاران گونه پيغام است و حاجب در ميان ابرو

 

روان گوشه گيران را جبينش طرفه گلزاريست 

که بر طرف سمن زارش همی‌گردد چمان ابرو

 

دگر حور و پری را کس نگويد با چنين حسنی 

که اين را اين چنين چشم است و آن را آن چنان ابرو

 

تو کافردل نمی‌بندی نقاب زلف و می‌ترسم 

که محرابم بگرداند خم آن دلستان ابرو

 

اگر چه مرغ زيرک بود حافظ در هواداری 

به تير غمزه صيدش کرد چشم آن کمان ابرو

با حافظ

 خيال نقش تو در کارگاه ديده کشيدم                   به صورت تو نگاری نديدم و نشنيدم

گناه چشم سياه تو بود و گردن دلخواه            

                          که من چو آهوی وحشی ز آدمی برميدم

چو غنچه بر سرم از کوی او گذشت نسيمی     که پرده بر دل خونين به بوی او بدريدم

به خاک پای تو سوگند و نور ديده حافظ         

                               که بی رخ تو فروغ از چراغ ديده نديدم 

با حافظ

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند                       واندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند

بيخود از شعشعه پرتو ذاتم کردند

باده از جام تجلی صفاتم دادند

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی               آن شب قدر که اين تازه براتم دادند

بعد از اين روی من و آينه وصف جمال

که در آن جا خبر از جلوه ذاتم دادند

من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب            مستحق بودم و اين‌ها به زکاتم دادند

هاتف آن روز به من مژده اين دولت داد

که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

اين همه شهد و شکر کز سخنم می‌ريزد               اجر صبريست کز آن شاخ نباتم دادند

همت حافظ و انفاس سحرخيزان بود

که ز بند غم ايام نجاتم دادند

با حافظ

تا ز ميخانه و می نام و نشان خواهد بود                           سر ما خاک ره پير مغان خواهد بود

حلقه پير مغان از ازلم در گوش است 

بر همانيم که بوديم و همان خواهد بود

بر سر تربت ما چون گذری همت خواه                               که زيارتگه رندان جهان خواهد بود

برو ای زاهد خودبين که ز چشم من و تو 

راز اين پرده نهان است و نهان خواهد بود

ترک عاشق کش من مست برون رفت امروز               تا دگر خون که از ديده روان خواهد بود

چشمم آن دم که ز شوق تو نهد سر به لحد 

تا دم صبح قيامت نگران خواهد بود

بخت حافظ گر از اين گونه مدد خواهد کرد               زلف معشوقه به دست دگران خواهد بود

با حافظ

روزگاريست که سودای بتان دين من است                 غم اين کار نشاط دل غمگين من است

ديدن روی تو را ديده جان بين بايد 

وين کجا مرتبه چشم جهان بين من است

يار من باش که زيب فلک و زينت دهر                      از مه روی تو و اشک چو پروين من است

تا مرا عشق تو تعليم سخن گفتن کرد 

خلق را ورد زبان مدحت و تحسين من است

دولت فقر خدايا به من ارزانی دار                     کاين کرامت سبب حشمت و تمکين من است

واعظ شحنه شناس اين عظمت گو مفروش 

زان که منزلگه سلطان دل مسکين من است

يا رب اين کعبه مقصود تماشاگه کيست               که مغيلان طريقش گل و نسرين من است

حافظ از حشمت پرويز دگر قصه مخوان 

که لبش جرعه کش خسرو شيرين من است

با حافظ

به وقت گل شدم از توبه شراب خجل                          که کس مباد ز کردار ناصواب خجل

صلاح ما همه دام ره است و من زين بحث 

نيم ز شاهد و ساقی به هيچ باب خجل

بود که يار نرنجد ز ما به خلق کريم                            که از سؤال ملوليم و از جواب خجل

ز خون که رفت شب دوش از سراچه چشم 

شديم در نظر ره روان خواب خجل

رواست نرگس مست ار فکند سر در پيش             که شد ز شيوه آن چشم پرعتاب خجل

تويی که خوبتری ز آفتاب و شکر خدا 

که نيستم ز تو در روی آفتاب خجل

حجاب ظلمت از آن بست آب خضر که گشت          ز شعر حافظ و آن طبع همچو آب خجل

باحافظ

ز کوی يار می‌آيد نسيم باد نوروزی                      از اين باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی

چو گل گر خرده‌ای داری خدا را صرف عشرت کن 

که قارون را غلط‌ها داد سودای زراندوزی

ز جام گل دگر بلبل چنان مست می لعل است 

که زد بر چرخ فيروزه صفير تخت فيروزی

به صحرا رو که از دامن غبار غم بيفشانی 

به گلزار آی کز بلبل غزل گفتن بياموزی

چو امکان خلود ای دل در اين فيروزه ايوان نيست 

مجال عيش فرصت دان به فيروزی و بهروزی

طريق کام بخشی چيست ترک کام خود کردن      کلاه سروری آن است کز اين ترک بردوزی

سخن در پرده می‌گويم چو گل از غنچه بيرون آی 

که بيش از پنج روزی نيست حکم مير نوروزی

ندانم نوحه قمری به طرف جويباران چيست 

مگر او نيز همچون من غمی دارد شبانروزی

می‌ای دارم چو جان صافی و صوفی می‌کند عيبش 

خدايا هيچ عاقل را مبادا بخت بد روزی

جدا شد يار شيرينت کنون تنها نشين ای شمع 

که حکم آسمان اين است اگر سازی و گر سوزی

به عجب علم نتوان شد ز اسباب طرب محروم   بيا ساقی که جاهل را هنيتر می‌رسد روزی

می اندر مجلس آصف به نوروز جلالی نوش 

که بخشد جرعه جامت جهان را ساز نوروزی

نه حافظ می‌کند تنها دعای خواجه تورانشاه 

ز مدح آصفی خواهد جهان عيدی و نوروزی

جنابش پارسايان راست محراب دل و ديده 

جبينش صبح خيزان راست روز فتح و فيروزی

 

باحافظ

هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد         خداش در همه حال از بلا نگه دارد

حديث دوست نگويم مگر به حضرت دوست

که آشنا سخن آشنا نگه دارد

دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای      فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد

گرت هواست که معشوق نگسلد پيمان

نگاه دار سر رشته تا نگه دارد

صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بينی        ز روی لطف بگويش که جا نگه دارد

چو گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفت

ز دست بنده چه خيزد خدا نگه دارد

سر و زر و دل و جانم فدای آن ياری      که حق صحبت مهر و وفا نگه دارد

غبار راه راهگذارت کجاست تا حافظ

به يادگار نسيم صبا نگه دارد

باحافظ

ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت          بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت

حيف است طايری چو تو در خاکدان غم

زين جا به آشيان وفا می‌فرستمت

در راه عشق مرحله قرب و بعد نيست        می‌بينمت عيان و دعا می‌فرستمت

هر صبح و شام قافله‌ای از دعای خير

در صحبت شمال و صبا می‌فرستمت

تا لشکر غمت نکند ملک دل خراب                جان عزيز خود به نوا می‌فرستمت

ای غايب از نظر که شدی همنشين دل

می‌گويمت دعا و ثنا می‌فرستمت

در روی خود تفرج صنع خدای کن                        کيينه خدای نما می‌فرستمت

تا مطربان ز شوق منت آگهی دهند

قول و غزل به ساز و نوا می‌فرستمت

ساقی بيا که هاتف غيبم به مژده گفت        با درد صبر کن که دوا می‌فرستمت

حافظ سرود مجلس ما ذکر خير توست

بشتاب هان که اسب و قبا می‌فرستمت

باحافظ

دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود                     تا کجا باز دل غمزده‌ای سوخته بود

رسم عاشق کشی و شيوه شهرآشوبی

جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بود

گر چه می‌گفت که زارت بکشم می‌ديدم                 که نهانش نظری با من دلسوخته بود

يار مفروش به دنيا که بسی سود نکرد

آن که يوسف به زر ناسره بفروخته بود

گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ       يا رب اين قلب شناسی ز که آموخته بود

با حافظ

 مزرع سبز فلک ديدم و داس مه نو                             يادم از کشته خويش آمد و هنگام درو

گفتم ای بخت بخفتيدی و خورشيد دميد

گفت با اين همه از سابقه نوميد مشو

آسمان گو مفروش اين عظمت کاندر عشق        خرمن مه به جوی خوشه پروين به دو جو

آتش زهد و ريا خرمن دين خواهد سوخت

حافظ اين خرقه پشمينه بينداز و برو

باحافظ

معاشران ز حريف شبانه ياد آريد

حقوق بندگی مخلصانه ياد آريد

چو لطف باده کند جلوه در رخ ساقی                زعاشقان به سرود و ترانه ياد آريد

                 نمی‌خوريد زمانی غم وفاداران               

ز بی‌وفايی دور زمانه ياد آريد

به وجه مرحمت ای ساکنان صدر جلال               ز روی حافظ و اين آستانه ياد آريد

باحافظ

ای که در کشتن ما هيچ مدارا نکنی                  سود و سرمايه بسوزی و محابا نکنی

ديده ما چو به اميد تو درياست چرا

به تفرج گذری بر لب دريا نکنی

بر تو گر جلوه کند شاهد ما ای زاهد                    از خدا جز می و معشوق تمنا نکنی

حافظا سجده به ابروی چو محرابش بر

که دعايی ز سر صدق جز آن جا نکنی

باحافظ

رمضان رفت...

 آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت        آيا چه خطا ديد که از راه خطا رفت

تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بين

کس واقف ما نيست که از ديده چه‌ها رفت

بر شمع نرفت از گذر آتش دل دوش           آن دود که از سوز جگر بر سر ما رفت

دور از رخ تو دم به دم از گوشه چشمم

سيلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت

از پای فتاديم چو آمد غم هجران                    در درد بمرديم چو از دست دوا رفت

دل گفت وصالش به دعا باز توان يافت 

عمريست که عمرم همه در کار دعا رفت

احرام چه بنديم چو آن قبله نه اين جاست  در سعی چه کوشيم چو از مروه صفا رفت

دی گفت طبيب از سر حسرت چو مرا ديد 

هيهات که رنج تو ز قانون شفا رفت

ای دوست به پرسيدن حافظ قدمی نه              زان پيش که گويند که از دار فنا رفت

باحافظ

دلم رميده شد و غافلم من درويش            که آن شکاری سرگشته را چه آمد پيش

چو بيد بر سر ايمان خويش می‌لرزم

که دل به دست کمان ابروييست کافرکيش

خيال حوصله بحر می‌پزد هيهات              چه‌هاست در سر اين قطره محال انديش

بنازم آن مژه شوخ عافيت کش را

که موج می‌زندش آب نوش بر سر نيش

ز آستين طبيبان هزار خون بچکد                  گرم به تجربه دستی نهند بر دل ريش

به کوی ميکده گريان و سرفکنده روم

چرا که شرم همی‌آيدم ز حاصل خويش

نه عمر خضر بماند نه ملک اسکندر                  نزاع بر سر دنيی دون مکن درويش

بدان کمر نرسد دست هر گدا حافظ

خزانه‌ای به کف آور ز گنج قارون بيش

 

با حافظ

ای قصه بهشت ز کويت حکايتی

شرح جمال حور ز رويت روايتی

 

هر پاره از دل من و از غصه قصه‌ای

هر سطری از خصال تو و از رحمت آيتی

 

ای دل به هرزه دانش و عمرت به باد رفت

صد مايه داشتی و نکردی کفايتی

 

در آتش ار خيال رخش دست می‌دهد

ساقی بيا که نيست ز دوزخ شکايتی

 

دانی مراد حافظ از اين درد و غصه چيست

از تو کرشمه‌ای و ز خسرو عنايتی

با حافظ

تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم 

تبسمی کن و جان بين که چون همی‌سپرم

 

چنين که در دل من داغ زلف سرکش توست 

بنفشه زار شود تربتم چو درگذرم

 

به هر نظر بت ما جلوه می‌کند ليکن 

کس اين کرشمه نبيند که من همی‌نگرم

 

به خاک حافظ اگر يار بگذرد چون باد 

ز شوق در دل آن تنگنا کفن بدرم

 

باحافظ

 لعل سيراب به خون تشنه لب يار من است 

وز پی ديدن او دادن جان کار من است

 

شرم از آن چشم سيه بادش و مژگان دراز 

هر که دل بردن او ديد و در انکار من است

 

شربت قند و گلاب از لب يارم فرمود 

نرگس او که طبيب دل بيمار من است

 

آن که در طرز غزل نکته به حافظ آموخت 

يار شيرين سخن نادره گفتار من است

باسعدی

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم

به وقت صبح قیامت که سر ز خاک برآرم

به مجمعی که درآیند شاهدان دو عالم

به خوابگاه عدم گر هزار سال بخسبم

حدیث روضه نگویم گل بهشت نبویم

می بهشت ننوشم ز دست ساقی رضوان

هزار بادیه سهلست با وجود تو رفتن 

بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

به گفت و گوی تو خیزم به جست و جوی تو باشم

نظر به سوی تو دارم غلام روی تو باشم

ز خواب عاقبت آگه به بوی موی تو باشم

جمال حور نجویم دوان به سوی تو باشم

مرا به باده چه حاجت که مست روی تو باشم

و گر خلاف کنم سعدیا به سوی تو باشم

باحافظ

معاشران گره از زلف يار باز کنيد 

شبی خوش است بدين قصه‌اش دراز کنيد

حضور خلوت انس است و دوستان جمعند 

و ان يکاد بخوانيد و در فراز کنيد

رباب و چنگ به بانگ بلند می‌گويند 

که گوش هوش به پيغام اهل راز کنيد

به جان دوست که غم پرده بر شما ندرد 

گر اعتماد بر الطاف کارساز کنيد

ميان عاشق و معشوق فرق بسيار است 

چو يار ناز نمايد شما نياز کنيد

نخست موعظه پير صحبت اين حرف است 

که از مصاحب ناجنس احتراز کنيد

هر آن کسی که در اين حلقه نيست زنده به عشق 

بر او نمرده به فتوای من نماز کنيد

وگر طلب کند انعامی از شما حافظ 

حوالتش به لب يار دلنواز کنيد

با حافظ

تو مگر بر لب آبی به هوس بنشينی

ور نه هر فتنه که بينی همه از خود بينی

به خدايی که تويی بنده بگزيده او

که بر اين چاکر ديرينه کسی نگزينی

صبر بر جور رقيبت چه کنم گر نکنم

عاشقان را نبود چاره بجز مسکينی

سيل اين اشک روان صبر و دل حافظ برد

بلغ الطاقه يا مقله عينی بينی

باحافظ

سرو چمان من چرا ميل چمن نمی‌کند    

همدم گل نمی‌شود ياد سمن نمی‌کند

دی گله‌ای ز طره‌اش کردم و از سر فسوس    

گفت که اين سياه کج گوش به من نمی‌کند

تا دل هرزه گرد من رفت به چين زلف او    

زان سفر دراز خود عزم وطن نمی‌کند

پيش کمان ابرويش لابه همی‌کنم ولی    

گوش کشيده است از آن گوش به من نمی‌کند

با همه عطف دامنت آيدم از صبا عجب  کز

گذر تو خاک را مشک ختن نمی‌کند

چون ز نسيم می‌شود زلف بنفشه پرشکن

وه که دلم چه ياد از آن عهدشکن نمی‌کند

دل به اميد روی او همدم جان نمی‌شود

جان به هوای کوی او خدمت تن نمی‌کند

ساقی سيم ساق من گر همه درد می‌دهد

کيست که تن چو جام می جمله دهن نمی‌کند

دستخوش جفا مکن آب رخم که فيض ابر

بی مدد سرشک من در عدن نمی‌کند

کشته غمزه تو شد حافظ ناشنيده پند

تيغ سزاست هر که را درد سخن نمی‌کند

باحافظ

چون شوم خاک رهش دامن بيفشاند ز من

ور بگويم دل بگردان رو بگرداند ز من

گر چو فرهادم به تلخی جان برآيد باک نيست

بس حکايت‌های شيرين باز می‌ماند ز من

 دوستان جان داده‌ام بهر دهانش بنگريد

کو به چيزی مختصر چون باز می‌ماند ز من

 صبر کن حافظ که گر زين دست باشد درس غم

عشق در هر گوشه‌ای افسانه‌ای خواند ز من

باحافظ

آن پيک نامور که رسيد از ديار دوست 

آورد حرز جان ز خط مشکبار دوست

خوش می‌دهد نشان جلال و جمال يار 

خوش می‌کند حکايت عز و وقار دوست

دل دادمش به مژده و خجلت همی‌برم 

زين نقد قلب خويش که کردم نثار دوست

شکر خدا که از مدد بخت کارساز 

بر حسب آرزوست همه کار و بار دوست

سير سپهر و دور قمر را چه اختيار 

در گردشند بر حسب اختيار دوست

گر باد فتنه هر دو جهان را به هم زند 

ما و چراغ چشم و ره انتظار دوست

کحل الجواهری به من آر ای نسيم صبح 

زان خاک نيکبخت که شد رهگذار دوست

ماييم و آستانه عشق و سر نياز 

تا خواب خوش که را برد اندر کنار دوست

دشمن به قصد حافظ اگر دم زند چه باک 

منت خدای را که نيم شرمسار دوست

باحافظ

نصيحتی کنمت بشنو و بهانه مگير

هر آن چه ناصح مشفق بگويدت بپذير

 

ز وصل روی جوانان تمتعی بردار

که در کمينگه عمر است مکر عالم پير

 

بر آن سرم که ننوشم می و گنه نکنم

اگر موافق تدبير من شود تقدير

 

به عزم توبه نهادم قدح ز کف صد بار

ولی کرشمه ساقی نمی‌کند تقصير

 

می دوساله و محبوب چارده ساله

همين بس است مرا صحبت صغير و کبير

 

حديث توبه در اين بزمگه مگو حافظ

که ساقيان کمان ابرويت زنند به تير

 

باحافظ

اگر آن ترک شيرازی به دست آرد دل ما را

به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را

 

بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی يافت

کنار آب رکن آباد و گلگشت مصلا را

 

فغان کاين لوليان شوخ شيرين کار شهرآشوب

چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان يغما را

 

ز عشق ناتمام ما جمال يار مستغنی است

به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زيبا را

 

من از آن حسن روزافزون که يوسف داشت دانستم

که عشق از پرده عصمت برون آرد زليخا را

 

اگر دشنام فرمايی و گر نفرين دعا گويم

جواب تلخ می‌زيبد لب لعل شکرخا را

 

نصيحت گوش کن جانا که از جان دوست‌تر دارند

جوانان سعادتمند پند پير دانا را

 

حديث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو

که کس نگشود و نگشايد به حکمت اين معما را

 

غزل گفتی و در سفتی بيا و خوش بخوان حافظ

که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثريا را

با حافظ

دارم اميد عاطفتی از جانب دوست

کردم جنايتی و اميدم به عفو اوست

 

دانم که بگذرد ز سر جرم من که او

گر چه پريوش است وليکن فرشته خوست

 

چندان گريستم که هر کس که برگذشت

در اشک ما چو ديد روان گفت کاين چه جوست

 

هيچ است آن دهان و نبينم از او نشان

موی است آن ميان و ندانم که آن چه موست

 

دارم عجب ز نقش خيالش که چون نرفت

از ديده‌ام که دم به دمش کار شست و شوست

 

بی گفت و گوی زلف تو دل را همی‌کشد

با زلف دلکش تو که را روی گفت و گوست

 

عمريست تا ز زلف تو بويی شنيده‌ام

زان بوی در مشام دل من هنوز بوست

 

حافظ بد است حال پريشان تو ولی

بر بوی زلف يار پريشانيت نکوست

برای سلیم عزیز ...

 

08‏/08‏/2008 ساعت 00:01 بامداد ،

روز هجرت سید سلیم عزیز برای کسب علم از شرق (دبی ) به سمت غرب (کانادا)

که به یاری حق با دست پر بر گردد ...

 

*سید سلیم ومن شاهد بودیم که پلیس فرودگاه دبی پس از تحویل پاسپورت ، در ساعت دوازدۀ شب روز هفتم  نخست هر دو مهر خروج خودرا برای روز هشتم تنظیم نمود وسپس ویزای اقامت را کنسل ، پاسپورت را مهمور و آنرا تحویل داد!

 

صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

بيار نفحه‌ای از گيسوی معنبر دوست

 

به جان او که به شکرانه جان برافشانم

اگر به سوی من آری پيامی از بر دوست

 

و گر چنان که در آن حضرتت نباشد بار

برای ديده بياور غباری از در دوست

 

من گدا و تمنای وصل او هيهات

مگر به خواب ببينم خيال منظر دوست

 

دل صنوبريم همچو بيد لرزان است

ز حسرت قد و بالای چون صنوبر دوست

 

اگر چه دوست به چيزی نمی‌خرد ما را

به عالمی نفروشيم مويی از سر دوست

 

چه باشد ار شود از بند غم دلش آزاد

چو هست حافظ مسکين غلام و چاکر دوست

 

 

با حافظ

 

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود

هرگز از ياد من آن سرو خرامان نرود

 

از دماغ من سرگشته خيال دهنت

به جفای فلک و غصه دوران نرود

 

در ازل بست دلم با سر زلفت پيوند

تا ابد سر نکشد و از سر پيمان نرود

 

هر چه جز بار غمت بر دل مسکين من است

برود از دل من و از دل من آن نرود

 

آن چنان مهر توام در دل و جان جای گرفت

که اگر سر برود از دل و از جان نرود

 

گر رود از پی خوبان دل من معذور است

درد دارد چه کند کز پی درمان نرود

 

هر که خواهد که چو حافظ نشود سرگردان

دل به خوبان ندهد و از پی ايشان نرود

به یاد خسرو

 

در غم از دست رفتن انسانی هنرمند  سرشار از  شوق و شور و شعر و شعور  خسرو شکیبایی تفآئلی زدم و محرم راز  چنین توصيه فرمود:

معاشران ز حريف شبانه ياد آريد

حقوق بندگی مخلصانه ياد آريد

 

به وقت سرخوشی از آه و ناله عشاق

به صوت و نغمه چنگ و چغانه ياد آريد

 

چو لطف باده کند جلوه در رخ ساقی

ز عاشقان به سرود و ترانه ياد آريد

 

چو در ميان مراد آوريد دست اميد

ز عهد صحبت ما در ميانه ياد آريد

 

سمند دولت اگر چند سرکشيده رود

ز همرهان به سر تازيانه ياد آريد

 

نمی‌خوريد زمانی غم وفاداران

ََز بی‌وفايی دور زمانه ياد آريد

 

به وجه مرحمت ای ساکنان صدر جلال

ز روی حافظ و اين آستانه ياد آريد

 

با حافظ

 

درد عشقی کشيده‌ام که مپرس

زهر هجری چشيده‌ام که مپرس

 

گشته‌ام در جهان و آخر کار

دلبری برگزيده‌ام که مپرس

 

آن چنان در هوای خاک درش

می‌رود آب ديده‌ام که مپرس

 

من به گوش خود از دهانش دوش

سخنانی شنيده‌ام که مپرس

 

سوی من لب چه می‌گزی که مگوی

لب لعلی گزيده‌ام که مپرس

 

بی تو در کلبه گدايی خويش

رنج‌هايی کشيده‌ام که مپرس

 

همچو حافظ غريب در ره عشق

به مقامی رسيده‌ام که مپرس

با حافظ

 

گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

سلطان جهانم به چنين روز غلام است

 

گو شمع مياريد در اين جمع که امشب

در مجلس ما ماه رخ دوست تمام است

 

در مذهب ما باده حلال است وليکن

بی روی تو ای سرو گل اندام حرام است

 

گوشم همه بر قول نی و نغمه چنگ است

چشمم همه بر لعل لب و گردش جام است

 

در مجلس ما عطر مياميز که ما را

هر لحظه ز گيسوی تو خوش بوی مشام است

 

از چاشنی قند مگو هيچ و ز شکر

زان رو که مرا از لب شيرين تو کام است

 

تا گنج غمت در دل ويرانه مقيم است

همواره مرا کوی خرابات مقام است

 

از ننگ چه گويی که مرا نام ز ننگ است

وز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نام است

 

ميخواره و سرگشته و رنديم و نظرباز

وان کس که چو ما نيست در اين شهر کدام است

 

با محتسبم عيب مگوييد که او نيز

پيوسته چو ما در طلب عيش مدام است

 

حافظ منشين بی می و معشوق زمانی

کايام گل و ياسمن و عيد صيام است

 

با حافظ

 

ای دل مباش يک دم خالی ز عشق و مستی 

وان گه برو که رستی از نيستی و هستی

گر جان به تن ببينی مشغول کار او شو 

هر قبله‌ای که بينی بهتر ز خودپرستی

با ضعف و ناتوانی همچون نسيم خوش باش 

بيماری اندر اين ره بهتر ز تندرستی

در مذهب طريقت خامی نشان کفر است 

آری طريق دولت چالاکی است و چستی

تا فضل و عقل بينی بی‌معرفت نشينی 

يک نکته‌ات بگويم خود را مبين که رستی

در آستان جانان از آسمان مينديش 

کز اوج سربلندی افتی به خاک پستی

خار ار چه جان بکاهد گل عذر آن بخواهد 

سهل است تلخی می در جنب ذوق مستی

صوفی پياله پيما حافظ قرابه پرهيز 

ای کوته آستينان تا کی درازدستی

 

با حافظ

 

در اين زمانه رفيقی که خالی از خلل است

صراحی می ناب و سفينه غزل است

 

به هيچ دور نخواهند يافت هشيارش

چنين که حافظ ما مست باده ازل است

با حافظ

 

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

 

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت

جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

 

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع

دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

 

آشنایی نه غریب است که دلسوز من است

چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

 

خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد

خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت

 

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست

همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت

 

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم

خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

 

ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی

که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

با حافظ

 

ساقی به نور باده برافروز جام ما

مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

 

ما در پیاله عکس رخ یار دیده‌ایم

ای بی‌خبر ز لذت شرب مدام ما

 

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق

ثبت است بر جریده عالم دوام ما

 

 

حافظ ز دیده دانه اشکی همی‌فشان

باشد که مرغ وصل کند قصد دام ما

 

 

با حافظ

 

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی

خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی

 

گر مسلمانی از این است که حافظ دارد

آه اگر از پی امروز بود فردایی

 

با حافظ

 

چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من

ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من

 

روی رنگین را به هر کس می​نماید همچو گل

ور بگویم بازپوشان بازپوشاند ز من

 

چشم خود را گفتم آخر یک نظر سیرش ببین

گفت می​خواهی مگر تا جوی خون راند ز من

 

او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود

کام بستانم از او یا داد بستاند ز من

 

گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست

بس حکایت​های شیرین باز می​ماند ز من

 

گر چو شمعش پیش میرم بر غمم خندان شود

ور برنجم خاطر نازک برنجاند ز من

 

دوستان جان داده​ام بهر دهانش بنگرید

کو به چیزی مختصر چون باز می​ماند ز من

 

صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غم

عشق در هر گوشه​ای افسانه​ای خواند ز من

با حافظ

 

پنجشنبه‏، 26/02/1387

Thursday, 15 May 2008

 

زین خوش رقم که بر گل رخسار می​کشی

خط بر صحیفه گل و گلزار می​کشی

 

هر دم به یاد آن لب میگون و چشم مست

از خلوتم به خانه خمار می​کشی

 

با چشم و ابروی تو چه تدبیر دل کنم

وه زین کمان که بر من بیمار می​کشی

 

حافظ دگر چه می​طلبی از نعیم دهر

می می​خوری و طره دلدار می​کشی

 

 

با حافظ

 

 

 

 

‏يکشنبه‏، 22/02/1387

Sunday, 11 May 2008

 

 

  

تو را که هر چه مراد است در جهان داری

   چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری

 

چو گل به دامن از این باغ می​بری حافظ

  چه غم ز ناله و فریاد باغبان داری

 

 

با حافظ

 

‏شنبه‏،            21/02/1387

Saturday, 10 May 2008

 

هاتفی از گوشه میخانه دوش

                    گفت ببخشند گنه می بنوش

 

لطف الهی بکند کار خویش

                   مژده رحمت برساند سروش

 

لطف خدا بیشتر از جرم ماست

               نکته سربسته چه دانی خموش

 

رندی حافظ نه گناهیست صعب

                      با کرم پادشه عیب پوش

با حافظ

 

دوشنبه‏،        16/02/1387

Monday, 05 May 2008

 

 

روضه خلد برین خلوت درویشان است

مایه محتشمی خدمت درویشان است

 

حافظ ار آب حیات ازلی می​خواهی

منبعش خاک در خلوت درویشان است

با حافظ

 

 

يکشنبه‏،       15/02/1387  

Sunday, 04 May 2008

 

آن کس که به دست جام دارد

سلطانی جم مدام دارد

 

آبی که خضر حیات از او یافت

در میکده جو که جام دارد

 

سررشته جان به جام بگذار

کاین رشته از او نظام دارد

 

ما و می و زاهدان و تقوا

تا یار سر کدام دارد

 

بیرون ز لب تو ساقیا نیست

در دور کسی که کام دارد

 

نرگس همه شیوه​های مستی

از چشم خوشت به وام دارد

 

ذکر رخ و زلف تو دلم را

وردیست که صبح و شام دارد

 

بر سینه ریش دردمندان

لعلت نمکی تمام دارد

 

در چاه ذقن چو حافظ ای جان

حسن تو دو صد غلام دارد

با حافظ

 

شنبه‏،            14/02/1378

Saturday, 03 May 2008

 

مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

تا کنم جان از سر رغبت فدای نام دوست

 

زلف او دام است و خالش دانه آن دام و من

بر امید دانه​ای افتاده​ام در دام دوست

 

میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق

ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست

 

حافظ اندر درد او می​سوز و بی​درمان بساز

زان که درمانی ندارد درد بی​آرام دوست

با حافظ

 

‏جمعه‏،    13/2./1376

Friday, 02 May 2008

 

 

دل سراپرده محبت اوست

دیده آیینه دار طلعت اوست

 

من که سر درنیاورم به دو کون

گردنم زیر بار منت اوست

 

من و دل گر فدا شدیم چه باک

غرض اندر میان سلامت اوست

 

فقر ظاهر مبین که حافظ را

سینه گنجینه محبت اوست