با حافظ

آن يار کز او خانه ما جای پری بود                             سر تا قدمش چون پری از عيب بری بود

تنها نه ز راز دل من پرده برافتاد            

                                         تا بود فلک شيوه او پرده دری بود

اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفت               باقی همه بی‌حاصلی و بی‌خبری بود

خوش بود لب آب و گل و سبزه و نسرين   

                                 افسوس که آن گنج روان رهگذری بود

خود را بکش ای بلبل از اين رشک که گل را                    با باد صبا وقت سحر جلوه گری بود

هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ            

                                 از يمن دعای شب و ورد سحری بود